(Fic Temp-G) Silent...เงียบหน่อยนะจ๊ะที่รัก Cp.3
posted on 19 Apr 2009 19:53 by kwonnoolek
Title :: Silent...เงียบหน่อยนะจ๊ะที่รัก
Author :: CRAZE
Status :: T.O.PxG-DRAGON
Pairing :: Choi Seung Hyun and Kwon Ji Yong ft. YB, SR,DS
Genre :: Romantic Comedy
Rate :: ?????
cp.3
ตลกเป็นบ้าเลยนะควอนจียง ที่จู่ๆก็มารู้สึกดีกับคำขอบคุณของไอ้คนไร้มารยาทคนนี้ แต่ความรู้สึกนี้ก็อาจจะเป็นกับทุกคนก็ได้นะ ที่คนไร้มารยาทแบบนี้จะขอบคุณซักครั้ง แต่ก็เอาเถอะ ยังไงก็ตาม นายก็อยู่ที่นี่ไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ หายแล้วก็ไปซะเถอะ ชิ้วๆไป๊ๆ
จู่ๆซึงฮยอนก็ยื่นกระดาษกลับมาอีกครั้ง โปะเข้าไปที่หน้าของผมอีกครั้งหนึ่ง
'นอนล่ะนะ’
“โอเค ^__^o”
.
.
เชี่ย!!!!
จู่ๆกูไปโอเคกับมันทำส้นตีนตึกอะไรเนี่ย!!
ไอ้บ้านี่มันเขียนไอ้ตัวอักษรตัวนี้เสร็จ แล้วแม่งก็นอนลงต่อหน้าต่อตาของผมทันที แถมผมยังพยักหน้างึกๆอีกต่างหาก เคลิ้มนิดเคลิ้มหน่อย อย่ามาทำเป็นเจ้าเข้าเจ้าของบ้านคนอื่นนะเฟ้ย! ถึงบ้านนี้มันจะเล็ก จะแคบจะอยู่อย่างอัดๆ กระเบียดกระเสียน แต่ก็มีความสุขที่ได้อยู่ในบ้านหลังนี้มานับหลายปีนะเว้ย!!
ตอแหลใหญ่และกู =_=;;
ถึงจะอยู่มาได้แค่ไม่กี่วัน แต่นี่มันก็คือบ้านของผมนะ ผมไม่สามารถนำคนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามาอยู่ไม่ได้หรอก เอาล่ะ! ผมต้องลากไอ้บ้านี่ออกไปทั้งๆที่แม่งยังนุ่งผ้าขนหนูชูฟูฟ่องอยู่นี่แหละ
ผมจัดการดึงขา...ไม่สิ! ลากตีนเลยดีกว่า ลากให้มันตกลงมาจากโซฟา แต่ก็...
อึ้บ!!
แผละ!!
แม่งกินควายเข้าไปหรือไงฟะ!! T_T ห่า!! หนักอย่างกะแหลกควายเข้าไป 10 ตัว แค่มันเอาขาหน้ามาฟาดคอผม ผมว่าผมสลบไปได้หลายสิบวันเลย ให้ตายเถอะ! ผมปล่อยขามันลงกับโซฟาเหมือนเดิมแล้วก็นั่งหอบแฮ่กๆอยู่ข้างๆเหมือนหมาหอบแดด
ผมว่าคงต้องปลุกมันขึ้นมาคุยและเจรจาพาทีกันให้รู้เรื่องเสียแล้วไม่งั้นเสียเวลาทำม
าหากินเลี้ยงชีพชอบของผมหมด
‘นี่มึง!!!’
อันนี้คือเสียงในความคิดผม....
“นี่นาย”
เผอิญว่าต้องพูดอย่างสุภาพๆ เพราะผมน่ารัก เรียบร้อย พูดน้อย เรียนเก่ง ปลูกต้นไม้ รักเด็ก กีฬาเด่น เน้นคุณธรรม นำสู่สังคม บ้านเมืองร่มเย็น จิตใจผ่องใส น้ำใจไมตรี ยินดีนะจ๊ะ =_=(คติอะไรของกูน่ะ)
ผมเอามือจับไปที่ผ้าเช็ดตัวแล้วก็กระตุกมันเล็กน้อยเผื่อมันจะสะดุ้งแล้วเด้งขึ้นมาจ
ับเอาไว้ไม่ให้หลุด แต่ตอนนี้ผมดึงจนมันจะกองไปหล่นอยู่ทื่พื้นแล้ว มันก็ยังคงนอนต่อไปอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน หน้าด้านหน้าชังจริงเชียว
ชิท! บ้านกูนะเฟ้ย! อย่ามาทำเป็นนอนยิ้มกะลิ้มกะเหรี่ยนะ! ผมว่าคงต้องใช้ไม้ตายแล้วล่ะ...
ใช้ไม้อ่อนแม่งพูดกันไม่รู้เรื่องใช่มั้ย!!!
เอาล่ะนะ!!
ย้ากกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!
.
.
.
“ฉันไหว้แล้วล่ะ T_T อย่ามาอยู่ที่นี่เลย แค่ตัวคนเดียว ฉันก็จะเอาตัวเองไม่รอดแล้วนะ ขอร้องล่ะนะ”
ผมยกมือผงกๆ เพื่อเป็นการขอร้องบุรุษหน้ากอลิล่าคนนี้ มันเหล่ตาขึ้นมามองผมเล็กน้อยก่อนจะเด้งตัวขึ้นมาจากโซฟาแล้วก็จ้องหน้าผมอย่างใกล้ช
ิดสนิทสนมกว่าเดิม เฮ้ย! ทำไมโคลสอัพคราวนี้มันใกล้จังวะ!
เชี่ยแล้วไง!
กูไปอยู่บนตักมันตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะเนี่ย!!!!!!!!!!!
พอรู้สึกตัว ผมก็เด้งตัวเอง หมุนตัวท้อปสปิน ตีลังกายสกายวอร์ค ลงไปกองอยู่ที่พื้นล่างโซฟาทันที ตายห่า!!
ไยเราจึงไม่รู้ตัวเลยซักนิดล่ะเนี่ย T-T(มันอยู่ในความต้องการส่วนลึก)
ไอ้ซึงฮยอนอะไรนี่มองจ้องมาที่ผมพร้อมกับเหมือนส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง ซึ่งผมไม่รู้เรื่องการส่งสัญญาณทางสายตาเสียด้วย และเหมือนมันจะรู้แกว เลยชี้ๆจิ้มๆไปที่ตัวเอง แล้วก็ทำท่าเหมือนใส่เสื้อ
เอ๋!
หรือจะถามว่าเสื้อมันอยู่ไหน!
อ๋า!!
ใช่แน่ๆเลย ผมเลยชี้ไปที่หน้าต่างด้านนอก ที่มีเสื้อเปียกๆแฉะๆ แขวนเอาไว้อยู่ อย่าบอกนะว่ามันจะใส่แล้วออกไปเลยน่ะ! O_O
โอ้เยส!!
ควอนจียงทำมือเยสๆอย่างสะใจ พร้อมกับรีบปรี่ตัวไปเอาเสื้อผ้ามาให้คนตัวสูงใส่ทันที แต่ยังไม่ทันจะก้าวไปถึงชุด ก็มีไอ้บุรุษหน้ากอลิล่า เดินตัดหน้ามาหยิบเสื้อไปซะก่อน เหอะ! ก็ยังดีวะ! เราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินไปหยิบเอง ฮิฮะ สบายใจ
ซึงฮยอนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อพร้อมกับหยิบบัตรอะไรบางอย่างขึ้นมา แล้วก็ยื่นมาให้ผม ผมเลยรับมันมาอย่างงงๆ แล้วก็มองไปที่บัตรนั้นอย่างสนใจ เอ๋...
.
.
.
นี่มัน!!! O_O
.
.
.
บัตรเหี้ยอะไรวะเนี่ย =_=
บัตรสีทองๆเป็นประกายๆ ดูไปดูมาก็สวยดีนะ เอาบัตรลดซูชิมาให้ทำไมเนี่ย ผมไม่เข้าใจที่คนๆนั้นกำลังกระทำกับผม ผมเลยเอาบัตรยื่นไปให้เขาดูแล้วพูดออกมา
"ฉันไม่กินซูชินะ =_= เอาบัตรลดมาให้ทำไม"
เขามองหน้าผมเหมือนกับมาจะงับหัวอย่างนั้นแหละ! เอ้า! อะไรฟะ! ก็คนไม่กินซูชิไม่เห็นต้องโกรธเลยนี่นา ปั๊ดโธ่เว้ย! ก็คนมันไม่กินอ่ะ แล้วจะให้ทำยังไง ถึงจะเอาบัตรลดมาให้กูก็ไม่กินหรอกเฟ้ย!
ซึงฮยอนเอานิ้วจิ้มไปที่อะไรซักอย่างบนบัตรนั้นแล้วยื่นกลับมาให้ผมอีกครั้งนึง
ผมสะกดมันช้าๆก็ได้ศัพท์คำนึงว่า
A...T...M
.
.
.
.
.
ชื่อร้านซูชิเหรอวะ =O=
โอ๊ะ! ไม่สิ ไม่ใช่ชื่อร้านซูชิ มันเป็นบัตรเอทีเอ็มต่างหาก! ผมว่าคนอ่านอาจจะด่าผมว่าไอ้ฟายแล้วก็ได้ เห๊อะ! ผมไม่โง่ขนาดที่จะแยกบัตรส่วนลดกับบัตรเอทีเอ็มไม่ออกหรอกนะ(แต่มึงโชว์โง่เต็มๆ)
"นายเอามาให้ฉันทำอะไร"
'เอาไปร่อนเล่นมั้ง'
อ้าวเฮ้ย! มันไปหยิบกระดาษ กับดินสอมาตอนไหนวะเนี่ย แล้วเขียนด่าผมได้เร็วมากๆ อะไรฟะ!
'ฉันให้นายเอาไปใช้เลย รหัส XXXX'
"เฮ้ย!! จริงดิ๊ O_O"
ผมตาโตเท่าไข่ห่าน ไข่หงส์แดง ไข่ผีแดง ไข่สิงโตคำราม เกิดมาเป็นลูกผู้ชายห้ามคืนคำนะเฟ้ย! ถ้าคืนคำนี่หมามากๆเลยล่ะ
'อืม...แต่'
มันมีแต่ด้วยล่ะครับ ชิบแล้วไง...ไอ้คนที่เกริ่นแต่มาเนี่ย แม่งได้เปรียบทุกรายเลยว่ะ อะไรกันเนี่ย ทำไมต้องมีแต่ด้วยวะ!! มีและ มีหรือ มีคือ มีกับ ไม่ได้เหรอไง ทำไมต้องมีแต่!!
"อะไรอ่ะ"
ผมถามเขาออกไปก็ได้คำตอบกลับมาอย่างหน้าประหลาดใจ
'ฉันจะขออยู่ที่นี่ด้วย'
"โห๊ะ! ^__^ แค่นี้เองเหรอ ฮ่าๆๆ สบายมากเพื่อน"
ผมตบบ่าคุณซึงฮยอนคนนี้สองสามแปะเพื่อเป็นพิธี ถือว่าเราเป็นแฟมิลี่กันล่ะน้า ส่วนตังค์นี่ก็ของฉันทั้งหมด วะฮะฮ่า!! ผมมองบัตรนี้อย่าหัวใจพองโตประหนึ่งเหมือนได้เจอกับรักแท้อะไรประมาณนั้น
"เอาเป็นว่า เริ่มแรกนะ เดี๋ยวฉันจะไปขอยืมเสื้อผ้าจากคนอื่นมาให้นายลองใส่ก่อน จะได้ออกไปข้างนอกซื้อของได้น่ะ ฉันว่าฝรั่งไซส์แบบนายมีเยอะแยะ"
ซึงฮยอนพยักหน้าอย่างว่าง่ายพร้อมกับเดินนำฉันไปที่ประตูทันที อ้าวเฮ้ย! ไยมึงเหมือนเจ้าของบ้านอย่างนี้ล่ะวะ ผมเลยรีบปรี่ไปที่ประตูตามเขาไปทันที
และทันทีที่ผมก้าวออกมาจากห้องก็ทำให้ผมรู้สึกสับสนไปหมด กูจะเลือกห้องไหนดีเนี่ย! เอาเป็นว่า เลือกห้องข้างๆแล้วกัน คงจะต้องเป็นห้องฝั่งขวามือเพราะว่าห้องทางฝั่งซ้ายยังไม่มีคนย้ายเข้ามาอยู่ ผมเลยจัดการเดินไปเคาะประตูสองสามที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
.
.
.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
.
.
.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
.
.
.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ฯลฯ (เครื่องหมายนี้บ่งบอกให้รู้ว่า แม่งยังมีอีกหลายก๊อกต่อไป)
นี่มึงดูการ์ตูนอยู่หรือไงฟะเนี่ย!! ทำไมไม่มาเปิดประตูซักทีวะ!
แต่แล้วซักพักก็เหมือนมีอิทธิฤทธิ์บังเกิดผล เพราะจู่ๆ ประตูก็เปิดออกมาทันที...
แอ๊ด~
"ah..~ Ha...Hallo"
ผมกล่าววาจาออกไปเรียบๆ จะไม่ให้เรียบได้ยังไง มีศัพท์อยู่แค่นี้จริงๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวและหัวผม ตอนนี้คิดได้เท่านี้
"^_________^"
และมันยิ้ม =_=;;
มึงไม่ต้องยิ้มให้กูจริงใจขนาดนั้นก็ได้นะ กูเกรงใจเหงือกมึงน่ะ ดูท่าทางจะเหมือนคนเอเชียแหะ ตัวก็พอๆกับผม แต่ดูตันๆกว่าหน่อย แถมยังยิ้มตาหยีทันทีที่ได้เจอกัน ฝรั่งแม่งเข้าใจยากชิบๆเลยว่ะ
เอาไงดีเนี่ย! จะบอกเขาว่าขอยืมเสื้อผ้าหน่อย ภาษาอังกฤษมันอะไรวะ เอาไงดีล่ะทีนี้ ผมหันไปหาตัวช่วยคนนึงซึ่งกำลังยืนล้วงแคะแกะเกาอะไรซักอย่างอยู่ที่ประตู โดยที่ไม่ได้สนใจผมเลยซักนิดเดียว แมร่ง!! นี่มันธุระมึงแท้ๆนะเนี่ย!! ไยกูจะต้องมาทำให้ด้วย
แต่ถึงจะทำยังไง ไอ้ตัวช่วยนี้ก็ไม่มีทางทำสำเร็จอยู่ดี แต่ไม่ใช่เพราะมันพูดอังกฤษไม่ได้ แต่แม่งไม่พูดเชี่ยอะไรเลยต่างหาก เอาวะ! ผมลองใช้ไอ้ศัพท์ แคท ด็อก บุ๊ค นี่ดูหน่อยแล้วกันนะ
"ah! This is a books"
(ซับเกาหลี : คุณมีเสื้อผ้าให้ผมยืมหรือเปล่า คนข้างๆของผมเขาต้องการจะใส่น่ะครับ เขาเป็นเพื่อนของผมเอง เขาทำกระเป๋าเสื้อผ้าหายน่ะ)
แม่ง! กูพูดนิดเดียว ทำไมมึงแปลซะยาวเชียว! แล้วกูดันเสือกเติมS ต่อหลังให้ดูมีภูมิฐานด้วยหน่อยนึงว่า หนังสือเล่นนี้มีหลายเล่ม แต่แม่งจะฟังกูเข้าใจมั้ยเนี่ย T_T
"อ๋อ! มีสิ เป็นของคนที่เขาเคยมาเช่าห้องนี้มาก่อนน่ะ เขาไม่ได้เอากลับไป ไซส์คงพอดีกัน"
อ้าวเหี้ย!!
แม่งเสือกฟังกูรู้เรื่อง แถมยังพูดภาษาเกาหลีใส่ผมซะไฟแล่บออกจากปากไปยังกระเพาะอาหารอีกต่างหาก นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!!
"คุณเป็นคนเกาหลีเหรอ O_O"
"^_________^"
เสือกยิ้มจริงใจแทนคำตอบอีก อะไรวะเนี่ย!!! วันนี้ทำไมเจอแต่เรื่องประหลาดๆทั้งนั้นเลยวะ ควอน จียงอยากจะบ้าตายชักตายดิ้นลองไปนอนกับพื้นจริงๆเลย
"แล้วคุณฟังผมรู้เรื่องได้ยังไง"
ทั้งๆที่กูมั่วภาษาปะกิดแหลกลานขนาดนี้
"ผนังห้องมันบางน่ะ พวกคุณพูดอะไรผมได้ยินหมดตั้งนานแล้ว ^_________^"
พูดจบมันก็ยิ้มด้วยความจริงใจต่อ อ้าวชิท! แล้วเวลากูเปิดหนังโป๊นี่ กูเปิดโวลลุ่มสูงสุดเลยนะเนี่ย! ห่า! ไอ้เราก็นึกว่าประเทศนี้ผนังเขาจะหนาแบบสุดตีน อากาศไม่มีทางทะลึ่งแทรกตัวเข้าไปในห้องได้ แต่นี่อะไรฟะ! มันบางขนาดได้ยินทุกคำพูดเลย แล้วงี้หนังโป๊กูจะดูยังไงเนี่ย!(มึงยังห่วง)
“เดี๋ยวผมให้คุณยืมเสื้อผ้าไปก่อนแล้วกัน ไม่งั้นเพื่อนคุณหนาวตายชักเลย”
ผมหันไปมองคนข้างๆที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินโทงเทงห้อยย้อยไปมา แถมยังตั้งหน้าตั้งตาแคะแกะอะไรก็ไม่รู้ที่ประตูห้องของผมอีกต่างหาก =_= มันแงะอะไรของมันฟะ!
.
.
.
.
.
.
เวลาผ่านไปซักพัก ไอ้คุณเชวนี่ก็แต่งตัวเสร็จ ผมเข้ามาในห้องของคนใจดีที่ชื่อว่าคังแดซอง แล้วไอ้ที่ผมเปรยๆเอาไว้ว่าแม่งดูการ์ตูนอยู่หรือไง ปรากฏว่า...
แม่งดูจริงๆ!
แถมดูโดเรม่อนภาคภาษาปะกิดอีกต่างหาก เสียงห่วยแตกชิบเป๋งเลย พากษ์ยังไงของมันฟะ เสียงโดเรม่อนหล่ออย่างกะพระเอกเกาหลี ถุย!
“ใส่ได้พอดีเลยนี่นา”
ผมหันไปพูดกับคุณเชวคนนี้ แล้วเขาก็มองหน้าผมนิ่งๆเฉกเช่นเดิม เอาเถอะ อยู่ไปอยู่มาก็เริ่มชินแล้วล่ะ ที่การกระทำของตัวเองเหมือนกับคนบ้าที่พูดพล่ามอยู่คนเดียว โดยไม่มีเสียงตอบรับอะไรเลย เรื่องนี้มึงเอาค่าตัวไปครึ่งเดียวแล้วกันนะ เสียงแรงเปล่าๆ
“ไปซื้อของกัน...เอ่อคุณคังครับ! ขอบคุณมากๆเลยนะครับ”
ผมหันไปพูดกับไอ้หน้าตาย แล้วก็หันไปขอบคุณแดซอง
“^_____________^”
ยิ้มจริงใจไชโยเช่นเดิม...
.
.
.
.
.
.
ผมเดินออกมาข้างนอกบ้านพร้อมกับเงินประมาณ 200 ปอนด์ คุณอย่าถามเลยครับว่าผมเอาเงินพวกนี้มาจากไหน ไอ้หมอนี่มันรวยของจริงครับ เพราะก่อนที่ผมจะออกจากบ้าน ข้างล่างตึกมีตู้เอทีเอ็มผมก็เลยลองกดดู ผมไม่อยากจะบอกจำนวนตัวเลขในบัญชีหรอกครับ เพราะมันเยอะจนผมตายลาย ขนาดถอนมาแค่นี้ผมก็หัวใจจะวายแล้วล่ะครับ
“งั้นเราไป Argos กัน โอเคมั้ย”
ไอ้หน้าตายไม่พูดอะไรพร้อมกับเดินนำผมไปทันที อ้าวเฮ้ย! ไม่คิดจะรอกันแถมยังชิ่งไปก่อนอีกต่างหาก อะไรฟะเนี่ย
.
.
.
เมื่อมาถึงที่Argosผมก็จัดการให้เขาเลือกของใช้ได้ตามสบายใจเชิ้บๆ เพราะเขาคงต้องเป็นตัวเงินตัวทองให้ผมอีกต่อไป(เหมือนแอบด่า) และในระหว่างที่ผมกำลังเดินดูของเพลินๆนั้นผมก็รู้สึกเหมือนคันๆที่ตูดยังไงชอบกลไม่
ใช่ว่าผมคันเองนะ เหมือนมีอะไรมันมาเลื้อนอยู่แถวๆนั้น
พอผมจับลงไปปั๊บก็พบกับมือปริศนาที่ผมไม่อาจจะเห็นหน้ามันได้ เพราะมันวิ่งหนีไปแล้ว
ชิท!
แถมแม่งยังพากระเป๋าตังค์ของผมไปด้วยอีกต่างหาก!! ไอ้ชั่ว นั่นลูกกู!!!
TBC....
บลาๆๆ มาอัพอย่างรวดเร็วสุดยอดค่ะ 555+ รู้สึกว่าเปลี่ยนตัวอักษรด้วยนะเนี่ย ไม่งั้นไม่ไหว 55+
บอกแล้วว่าช่วงนี้อีหนูเล็กเครื่องฟิตสตาทติดง่าย ปกติ 1 ตอน = 1 เดือน 55+
ทำไมยิ่งหลายตอนขึ้น ยิ่งหยาบคายหยาบโลนขึ้นเนี่ย T______T เพื่อเพิ่มรสชาติในการชมค่ะ ทนๆฟังมันหยาบหน่อยนึง 555+อัดอั้นมานาน
ตอนนี้พิมไปก็นึกภาพไป ขำตอนนังโป้มันแคะๆประตู ก๊ากกกก!!! นึกภาพแล้วอุจาดตามากๆ อะไรกันเนี่ย!!
สงสัยกับนิสัยโป้มากเลย งง ตกลงจะนิ่ง จะบ้า หรือจะ....โอ๊ยย!! เขียนเองงงเองค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่มาเม้นนะคะ ^^ เพราะตอนนี้รู้เลยว่า การแต่งฟิคมันมีความสุขมากๆ รู้แล้วว่าคนแต่งฟิคทำไมถึงขยันแต่งกันจังเลย เพราะนี่ขนาดนิยายยังไม่กระเตื้อง แต่ฟิคนี่ปั่นเอาๆ 555+
รู้สึกปราบปลื้มกับทุกๆคอมเม้นมากๆเลยค่า ถึงจะน้อย แต่เม้นกันยาวเหยียด คือปลื้มอ่ะ บอกตรงๆ อ่านแล้วสนุก อ่านแล้วรู้สึกเหมือนกับเราจะได้รู้จักกับทุกๆคน
อยากแต่งให้จบแล้วลองทำเป็นเล่มดูจัง เพราะปกติแต่งแต่นิยายแล้วขายให้เขา 555+ ครั้งนี้อยากขายเองบ้าง(แต่ใครจะซื้อฟะ)
ปล. ตอนหน้าจะมาอีกไม่ช้า แต่เม้นกันหน่อยเถิดหนาคนดี จุ้บๆ ^3^
edit @ 21 Apr 2009 15:44:36 by KWONNOOLEK™
