16.55 น. 10/04/52

 

วันนี้เป็นวันดีที่เดียวที่ได้ลงฟิค ฮ่าๆ ความจริงก็ไม่มีอะไรมาก ฟิคนี้เป็นอารมณ์ชั่ววูบจริงๆที่แต่งขึ้น และมีคีย์เวิร์ดอยู่แค่คำเดียว คือคำว่าเงียบ แหมม..ดีจริงๆกู -_-;;

 

 พอได้คีย์เวิร์ดนี้ปั๊บ เปิดเวิร์ดแต่งทันทีตั้งๆที่พล็อตก็ไม่มี(กูช่างดีจริงๆ) แต่งปั๊บได้หนึ่งตอน 55+ เยี่ยมมากๆ ทั้งๆที่นิยายของตัวเองแทบไม่กระดิกเลยซักตัว T_T

 

กะว่าจะส่งต้นฉบับตอนกรกฎา ดูเหมือนความฝันจะพัง กรี๊ดดด~ เพราะ 2 เดือนยังได้อยู่แค่20หน้า แต่ฟิคนี่แต่งเอาๆ 55+ แรงบันดาลใจอะไรก็ไม่มี ขอบพระคุณจริงๆ

 

เอาล่ะ ไปเจอฟิค...ฟิค...ฟิคอะไรดีล่ะ -_-;; ให้คำนิยามมันไม่ถูก

 

เรียกสั้นๆว่าฟิคเงียบแล้วกัน แต่ไม่ได้เป็นใบ้นะ แล้วก็ไม่ได้ใช้ภาษามือหรือภาษาใจคุยกัน แค่มันเป็นฟิคเงียบเรื่องยาวเท่านั้นเอง 55+(แล้วกูจะอธิบายให้งงเพื่อ?)

 

 

 fgdascopy-1.jpg picture by noolekcrazy

มีโชว์โปสสะเตอร์กันเล็กน้อยถึงปานกลาง

Title    :: Silent...เงียบหน่อยนะจ๊ะที่รัก

 

Author :: CRAZE

 

Status  :: T.O.P×G-DRAGON


Pairing :: Choi Seung Hyun and Kwon Ji Yong ft. YB, SR,DS

 


Genre  :: Romantic Comedy

Rate     :: ????? 

 

Cp1. Start 

 

ความเงียบคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง...            

   

หากแต่ความเงียบนั้น ได้ก่อเกิดจิตใจของทั้งสองรวมกันให้เป็นหนึ่ง...อีกคนคอยถาม อีกคนไม่พูด อีกคนคอยย้ำ อีกคนไม่พูด อีกคนคอยบ่น อีกคนไม่พูด อีกคนคอยความรักและอีกคน... 

 

ก็ไม่พูด... 

 

ถนนตรอกเล็กๆในย่านของชุมชนแออัด ร้านรวงต่างๆได้ตั้งแผงขายของกันอย่างเริงรื่น พ่อค้าแม่ค้าที่ดูละลานตา บางทีอาจจะเยอะกว่าลูกค้าเสียด้วยซ้ำ และในขณะที่ผม...

 

กำลังเดินอยู่ในตรอกนี้คนเดียว... 

 

ไม่แปลกอะไรที่จะเดินอยู่ที่นี่คนเดียวในเมืองลอนดอนแบบนี้ อากาศที่นี่กำลังดี แต่คงจะกำลังดีสำหรับพวกเขา แต่กับผมมันค่อนข้างที่จะหนาวทีเดียว หากแต่จะใส่เสื้อกันหนาวออกมาปิดหน้าปิดตาเหมือนโจรอาหรับก็ใช่เรื่อง ผมจึงได้แค่ใส่เสื้อกล้ามบางๆออกมาเท่านั้น 

 

ตอนนี้ผมได้ตระหนักแล้วว่า การเข้าเมืองตาหลิ่ว ไม่จำเป็นต้องหลิ่วตาตามเสมอไป เพราะมันทำให้ผมทรมารสังขารของตัวเองเข้ากระดูกดำ แต่ผมก็ทำได้แค่เอามือโอบตัวเองเอาไว้เพียงเท่านั้น การที่เดินออกมาซื้อของในตอนเช้าๆแบบนี้ มันไม่เป็นการดีสำหรับผมเลยแม้แต่น้อย แต่ผมก็ต้องมา

 

ผมไม่สามารถอยู่ที่นี่อย่างอดอยากไปตลอดชีวิตหรอกนะ ผมไม่ได้มาเรียน แต่ผมมาเที่ยว หากพวกคุณสงสัยว่าทำไมถึงตลอดชีวิต การมาเที่ยวครั้งนี้ของผมอาจจะไม่ได้สนุกอย่างที่พวกคุณได้วาดฝันเอาไว้ การมาที่นี่แบบไม่มีกำหนดกลับ จุดประสงค์ของผมไม่ได้ต้องการมาพักผ่อนหย่อนใจ หรืออยากจะท่องโลกกว้างอะไรทั้งนั้น... 

 

แต่ผม... 

 

กำลังหนี... 

ไม่ได้หนีจากความจริง ไม่ได้หนีจากสิ่งที่ตัวเองเกลียด และ ไม่ได้หนีจากคนที่รัก 

 

ผม...  

 

หนีหนี้...

 

ทุกคนอาจจะคิดว่า หนี้รัก สัญญาใจใช่ม้า~ เปล่าครับ หนี้จริงๆ หนี้ของจริง หนี้ก้อนใหญ่ๆที่สามารถทำให้ผมตายได้หากผมเบี้ยวไม่ยอมจ่าย หนี้ก้อนโตที่ผมไม่รู้เรื่องด้วยเลยในครั้งนี้ คนที่สร้างหนี้ให้ผม... 

 

ทงยองเบ 

 

คือเพื่อนสนิทของผมเอง 

 

ให้ผมค้ำประกันให้มัน แล้วมันก็โบกมือบ๊ายบายลาก่อนจรตูดไปเลย อย่าให้เห็นแม้แต่เล็บขบตีนนะมึง กูจะยำไม่ให้เหลือขี้ทีเดียว  

 

ผมก็เลยต้องขวักเงินเฮือกสุดท้ายในชีวิตของตัวเอง หนีมาที่นี่ ถ้าเกิดเงินของผมยังพอเหลือ ผมก็จะทำงานหาเงินที่นี่ซะเลย กลับไปที่โซลรังแต่จะตายคาตีนเปล่าๆ พูดไปก็เมื่อยปากและคันตีนอยากเตะเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดคนนี้ ตอนนี้ผมต้องหาของรับประทานประทังชีวิตของตัวเองก่อน เดินไปเดินมาก็หนาวทีเดียว ตอนเช้าๆน้ำค้างลงแน่ๆเลย ผมเป็นคนกระหม่อมบางนะ(ผมบางด้วย -_-) เข้าร้านกาแฟกินอะไรให้อบอุ่นหน่อยดีกว่า 

 

และตอนนี้เท้าของผมก็ได้ย่างก้าวเข้ามาในร้านเล็กๆแห่งหนึ่งซึ่งมันอยู่ไม่ไกลนักจากตัวตลาด ร้านนี้ไม่ได้หรูหราไฮโซเหมือนที่ไหนๆ แต่เข้ามาแล้วได้กลิ่นของกาแฟ ร้านที่มีแต่กลิ่นของกาแฟตลบอบอวนแบบนี้ ทำให้ผมนึกถึงบ้านของตัวเอง บ้านผมมักจะมีกลิ่นแบบนี้เสมอๆในขณะที่แม่ยังอยู่กับผม...

 

แต่ตอนนี้คงไม่มีกลิ่นนั้นอีกต่อไปแล้ว ผมจึงอยากจะเข้าร้านกาแฟที่มีกลิ่นอบอวนอุ่นๆของกาแฟ มันทำให้ผมนึกถึงแม่ของตัวเอง ผมสั่งมอคค่ามาหนึ่งที่พลางจิบมันอย่างสบายอารมณ์ มองออกไปทางด้านนอกหน้าต่างพบกับผู้คนที่เดินกันขวักไขว่มากมายหลายหลากทั้งการแต่งตัวและหน้าตา ทุกคนมีเวลาที่เร่งรีบของตัวเองซึ่งต่างกับผมในเวลานี้โดยสิ้นเชิง 

 

ผมมีความรู้สึกชิวๆ ชิวไปแล้วก็ชิวมา เหมือนชีวิตนี้มันโคตรไร้สาระในสารระบบคิดของผม อืม...ใช่ ชีวิตผมมันช่างไร้แก่นสารเสียจริงๆเลยพับผ่าซิ 

 

จิบไปจิบมาซะเพลิดทำให้ผมได้ยินเสียงดังจ๊วบนั่นเป็นสัญญาณว่าผมได้ดื่มลมเข้าไปเต็มๆนั่นคือกาแฟแก้วนี้ของผมมันได้หมดลงแล้ว ผมนำมือขวาล้วงเข้าไปในตูดกระเป๋าแล้วขวักกระเป๋าตังค์มันออกมา... 

 

แต่มันก็ทำไม่ได้อย่างใจคิด... 

 

ไม่ใช่ว่ามันออกยากแต่อย่างใด... 

 

แต่มันไม่ออก 

 

ไม่ออกคือมันไม่มีอยู่ในตูดผมเลย ไม่มีแม้แต่เศษกระดาษโพยหวย ไม่มีเศษตั๋วรถไฟ ไม่มีเชี่ยอะไรทั้งนั้นในกระเป๋าของผม ผมนึกขึ้นได้ทันทีว่า ผมวางกระเป๋าไว้บนเตียงก่อนจะเอาเจลใส่ผม 

 

ผลสุดท้าย... 

 

ผมก็ไม่ได้หยิบมันติดมือออกมา... 

 

คำๆนึงผุดขึ้นมาในความคิดทันที 

 

ชิบหายแล้ว 

 

เอาล่ะ ชีวิตวัย21ปีของควอน จียงคงต้องจบลงแต่เพียงเท่านี้ วันนี้ลาไปก่อน สวัสดีครับ......

 

 

ตลกไปใหญ่แล้วกู -_-;; ตอนนี้หน้าของผมลอกแลกเป็นพิเศษเหมือนพกระเบิดหรือขีปนาวุธเข้ามาในร้าน เหงื่อเง่อที่ไม่เคยหลั่งไหลวันนี้มันกลับพรั่งพรูออกมาโดยมิได้นัดหมาย ทั้งๆที่อากาศหนาวชิบหายแต่กูก็เหงื่อแตกได้เนอะ สติสตัง เริ่มไม่อยู่กับตัวกลัวเขาจะจับได้ว่าเรามีพิรุธแล้วกะชิ่งชักอาวุธแหลมคมไม่จ่ายตังค์ 

 

จะรับอะไรเพิ่มมั้ยครับ ^^” 

 

จู่ๆบริกรก็โผล่หน้าแฉลมออกมาแล้วส่งยิ้มหยาดเยิ้มประหนึ่งประกวดมิสโคเรีย ทำให้ผม ผมสะดุ้งเฮือกทันที แล้วก็ทำหน้าตาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น 

 

ไม่ครับ ขอบคุณ 

 

และหลังจากนั้นเขาก็เดินจากไป ถ้ากูพูดว่า ไม่ครับ ขอบคุณ แค่แก้วนี้ผมยังไม่มีปัญญาจ่ายเลยมันจะกลับมากระโดดสกายคิกเสยยอดหน้าผมหรือเปล่า อันนี้ผมเลยไม่กล้าเปร่งวาจาออกไป และยังคงได้แต่ปิดปากเงียบเอาไว้

 

อ๋า...เราจะเงียบอยู่อย่างนี้ไม่ได้เสียแล้ว ของค้ำประกันร้านเราก็ไม่มี จะเอาเสื้อกล้ามกูไปมั้ย ยกให้เลย จะเอาไปเช็ดโต๊ะเช็ดตูดอะไรก็ได้ตามใจสบายแฮร์ แค่นี้ผมไม่แคร์สื่ออยู่แล้ว 

 

แต่พอนึกสภาพก็เริ่มแคร์นมตัวเอง ถ้าเกิดจะต้องเปลือยกายโชว์นมตอนนี้ นมผมอาจจะหนาวเหน็บก็เป็นได้ ทำยังไงดีล่ะเนี่ย ผมกำลังจะกลายเป็นคนวิกลจริตที่นั่งมองออกไปนอกร้านแล้วทำปากขมุบขมิบอยู่ตลอดเวลา พร้อมกับเปลี่ยนสีหน้าทุกๆ 5 วินาที 

 

บ๋อยๆ 

 

เป็นการเรียกที่บ้านนอกสุดหูรูด ทำไงได้ล่ะ ก็แถวบ้านผมเขาเรียกกันอย่างนี้นี่นา 

 

ครับ 

 

อีบริกรร้านนี้เขายิ้มหน้าแหลมกันทุกคนเลยหรือไงกันนะ มึงหารู้ไม่ว่าภัยกำลังจะมาถึงมึงในไม่ช้านี้ 

 

กาแฟร้านนี้รถชาติดีนะ 

 

ผมพูดพลางเอานิ้วเคาะโต๊ะไปด้วย ซึ่งไม่รู้ว่ากูจะเคาะทำไมเหมือนกัน เคาะแก้เก้อนิดนึงมั้ง 

 

อ่าครับ...ขอบคุณครับ เราคัดสรรของมาเป็นอย่างดี ประณีตทุกแก้วครับ 

 

พอกูชมทีเอาใหญ่เลยนะมึง -_- 

 

"อืม...วันหลังผมจะให้คนมาลงคะแนนตรวจ...อุ้ย! หลุดปาก 

 

ผมทำท่าเอามือปิดปกตัวเองพร้อมกับนั่งบิดๆเขินไปมาประหนึ่ง ลำไส้กำลังพันกับกระเพาะอาหารแล้วพานจะไม่ย่อย ขี้จะไม่ออกประมาณนั้น 

 

อย่าบอกนะครับ O_O ว่าคุณเป็นคนลงคะแนนตรวจร้านกาแฟ 

 

ชู่วว~เบาๆหน่อยสิ ฉันมาในฐานะผู้บริโภค นายกำลังทำฉันเสียแผนนะ 

 

ชั่วโมงตอแหลของผมได้เริ่มขึ้น ไอ้เรื่องแบบนี้ถนัดผมล่ะครับ ทำท่าชู่วปากแล้วนั่งกังวลให้เหมือนจริง แหม...รู้สึกเพลินจังเลย 

 

ได้ครับๆ เรื่องนี้ผมจะไม่บอกใครแน่นอนครับ 

 

ไอ้บริกรรีบพยักหน้างุดๆทันที และทำท่านอบน้อมประหนึ่งผมเป็นนายกเข้ามาเหยียบร้าน 

 

ดีมากๆ อ้ะ...เดี๋ยวเอาค่ากาแฟไปก่อน 

 

ผมทำท่าเอามือล้วงกระเป๋าเพื่อรออะไรบางอย่าง อ่านดีๆนะครับ รอ ไม่ได้ล้วงออกมา 

 

ไม่ต้องหรอกครับ ถือว่ากาแฟแก้วนี้ผมให้คุณชิมเพื่อเป็นตัวอย่างให้ร้าน แก้วนี้ผมเลี้ยงเอง 

 

รอคำๆนี้อยู่ไงล่ะ...แหม...การตอแหลถือว่าเป็นผลสำเร็จ ตามแผนเป๊ะ! 

 

แหม...เกรงใจจังเลย อยากจะต่อหลังว่า โง่จังด้วย

 

แต่เอาเถอะ เป็นแผนเอาตัวรอด คนอื่นอย่าลอกเลียกแบบนะผมจดลิขสิทธิ์เอาไว้แล้ว(มึงไปทำตอนไหน) 

 

ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากๆนะครับที่มาร้านเรา ยินดีต้อนรับครับ

 

 โอเค ^^ แล้วเดี๋ยวเจอกันวันตรวจร้าน 

 

ผมบอกมือบ๊ายบายน้องชายบ๋อยสก๊อยแมนคนนี้มาแล้วชิ่งเปิดตูดหนีออกจากร้านทันที ทำไมผมถึงเป็นคนฉลาดแบบนี้นะ ฮู่วว... สงสัยตอนนี้ต้องรีบๆกลับไปที่เฮาส์ที่รักของผมเสียก่อนแล้วล่ะ ไม่งั้นไม่มีเงินจะซื้อของแน่นอน 

 

ครืนนนน... 

 

เสียงท้องผมร้องหรือก็เปล่า... 

 

เสียงอาม่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆร้องงั้นหรือ ก็เปล่า... 

 

ผมแหงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็พบกับเมฆมืดครึ้มที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณย่านนี้แล้วมันก็... 

 

ซ่า....ซ่า.. 

 

อ้าว! เชี่ยแล้วไง ร่มผมก็ไม่มี ตอนนี้ผมเลยได้แต่วิ่งเด๊าะแด๊ะๆไปหลบฝนที่มุมถังขยะมุมหนึ่งเป็นมุมอับของตรอกย่านนี้ ผมหวังว่าหลังคาสังกะสีที่ไม่มีแดดชะเลียจะกันผมให้หลบฝนได้นะ 

 

ฟี้ยว!! 

 

พลัก!! 

 

เสียงรถที่มาด้วยความเร็วและมีเสียงเหมือนโยนถุงขยะหรือโยนอะไรบางอย่างดังอยู่ที่กองขยะข้างๆตัวผม ใครแม่งส่งเดชมาทิ้งขยะอะไรตอนนี้วะ มึงไม่เห็นคนน่ารักยืนยิ้มหลบฝนอยู่หรือไง(ทำไมต้องยืนยิ้ม -_-) 

 

ผมหันไปด่าไอ้รถคันสีดำนั่นเล็กน้อยว่า ไอ้เชี่ย!’ ซึ่งมันดังมาก... 

 

แต่มันก็ดังอยู่แค่ในใจผมเท่านั้นแหละ 

 

และต่อมเสือกผมก็ทำงานทันทีเพราะอยากจะรู้ว่า มันทิ้งอะไรลงมาจากรถ... 

 

และภาพที่ผมหันไปมองก็ต้องตกตะลึงงันงงงวยงมงายง้องแง้งงุกงิกง้อกง้อยงุงงุงงุกงุก 

 

นั่นคือ...

 

.

.

.

 

คนนอนอาบเลือด!!

 

 

 

 TBC...

จุ้บๆที่รัก55+

อีจีเจอของเด็ดแล้วไง หาเรื่องแล้ว -_- ทำไมเรื่องนี้มึงตอแหลเก่งจังจ๊ะ

นึกถึงหน้ามันตอนนั่งบิดแล้วขำตัวเอง55+ นึกภาพออกอย่างแฮง

เม้นกันหน่อยนะที่รักจุ้บๆ

เจอกันตอนหน้าจ้า ^3^

 

 

 

 

edit @ 11 Apr 2009 15:19:07 by KWONNOOLEK™

Comment

Comment:

Tweet

ยังไงต่อง่าาาาา น่าสนใจแล้น

#16 By imloserimwinner on 2015-09-25 08:52

สนุกงะ

#15 By imloserimwinner on 2015-09-19 02:34

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ><

แต่งได้ดีมาก แอบฮาเล็กๆ

#14 By smindddd (119.42.123.249) on 2010-09-03 17:27

จี แหลว่ะ


แหลเก่งจริง



เนียนมากกกกกกกก


อิปู่ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

ใครทำร้ายร่างกายพี่กรู??????????


ตายซะเถอะเมิ๊งงงงงงงงงงงงงงงงง


แง่งงงงงงงงงงงงง

#13 By youngidolofmc on 2010-05-07 16:05

จีค่ะ...หน่มน๊มหนาวววว....คิดได้ไงอ่ะค่ะ

ปล.แหลได้ใจมากค่ะ!!!!

#12 By my g (125.24.67.63) on 2010-05-04 21:56

หนุกมากเลยค่ะ

#11 By love bigbang (125.25.46.120) on 2009-04-28 00:45

หุหุ สวัสดีเจ๊ >____< อยากเขียนฟิคเทมจีอ่ะ 555+ เหตุมันเริ่มเพราะไปนั่งเซฟรูปบิ๊งแบงมาทำโปสเตอร์ เจอกระทู้นึงเทมจี โอ้ เลยลองไปหาฟิคอ่าน ก็โอ้อีกรอบ >O< อยากเขียนมั่ง

เรื่องนี้สนุกอ่ะ เปิดมาบรรยายดีนะ เยี่ยมยอด
จีก็แหลเก่งมากเลย -*-
เดี๋ยวเชื่อสิ ตาจีไปช่วยคนนอนอาบเลือด แล้วแหลเป็นนายพยาบาลเอาค่ารักษา 55+ (บ้า - -)

แหงะ เดี๋ยวกำลังจะตามไปตอนหน้า
ปล.ก้อนๆ มันคืออะไรอ่ะ สนุกดีนะ ตอนแรกนึกว่าไวรัสมันแปลงร่างเป็นก้อนๆ ตกใจแทบแย่ แต่มันมีอยู่แล้วก็โอเคเลย ; ) (หมายถึงจิ้มมันส์น่ะ -*-)
ปลล.ตามไปตอนต่อปายยยย อยากรู้แล้วใครนอนจมกองเลือด

#10 By [SonE]~โรแมนติก,,Fany (58.9.107.249) on 2009-04-15 21:56

โว้ววววววๆ

จียงตอแห-เก่ง 55+

น่าสนใจ

ตายๆจีเจอซากคน

#9 By I'M วิป (202.149.24.129) on 2009-04-13 18:24

โว้ววววววๆ

จียงอแห-เก่ง 55+

น่าสนใจ

ตายๆจีเจอซากคน

#8 By I'M วิป (202.149.25.241) on 2009-04-13 18:23

ฟีคคือไรวะ

#7 By [ Too ] on 2009-04-11 03:10

โปสสวยโว้ยยยยย
เด๋วมาอ่าน
ไปอาบน้ำแป๊บ >M<

#6 By บลูซาตาน (119.31.104.94) on 2009-04-11 01:02

ควอนตอแหลเก่งแล้วยังแฮ่นด้วยนะคะ
*โดนวีไอพีถีบ*

ไม่คิดเลยว่าควอนจะคิดทำแบบนี้
และคนแต่งจะคิดได้อย่างนี้
เล่ห์เหลี่ยมช่างแพรวพราวนัก

ร่างอาบเลือดนั่นต้องเป็นศพเทมแน่ๆ เลย
เพราะเรื่องมันไซเลนซ์
เฮ้ย จียงอย่าบอกนะว่ามึงหลังรักศพ
พระเจ้า!!!!!
*ถูกตบตี ฮึก ฮึก เขาผิดไปแล้ววว*


รอตอนต่อไปค่ะ


เอ.. จขบ. นี่เป็น นข. ของ จส. ใช่มั้ยคะ
(จะย่ออะไรนักหนา = =)

#5 By ZeeTrue on 2009-04-10 21:41

เอ่อะ!!! ผมชอบครับ!!!
ฟิคนี้จีคาแรกเตอร์แหล่มอ่ะ!!!ชอบจีแบบนี้!!!
(ชอบจีแหล?)555+
อ่านแล้วรู้สึกอยากรู้อย่างยิ่งครับ!!= =
สรุปคือชอบ!!ติดใจอ่ะครับ!!!
เพื่อนเบ้ทำกับจีได้555+
จะรออ่านตอนต่อไปนะครับ!!^^

#4 By Yokibear on 2009-04-10 21:16

ซากคนนั่นเทมอ่ะป่าวเนี่ย

แบบว่าช่วยแล้วหลงรัก คิคิ
โอ้วว..sad smile

#3 By neen (113.53.164.96) on 2009-04-10 20:07

555

คาแรคเตอร์ฺหลักควอนจียง

แหลเก่งจริงจัง ^ ^


น่าสนุกดีฮะ
จะรอตอนต่อไปนะopen-mounthed smile

#2 By Daisuke*-0- on 2009-04-10 19:16

เจิมม~~~

#1 By KWONNOOLEK™ on 2009-04-10 17:24